THE CORE OF MAN'S SPIRIT COMES FROM NEW EXPERIENCES

Sunday, 16 November 2014

"Koude" dagen

Dit keer een post in het Nederlands omdat ik weldegelijk Belg ben en geen Amerikaan, zoals vele hier denken vanwege mijn accent….
Nooit bij stil gestaan dat ik zo Amerikaans praat maar hier denkt iedereen die ik tegen kom dat ik een Amerikaan ben, wat op zich wel een compliment is want dat betekend dat mijn Engels toch nog niet helemaal vergaan is na zovele jaren in het Nederlands geleefd te hebben.
Na een dikke twee weken hier te zijn begin ik alweer helemaal in het Engels te denken en merk ik dat mijn Nederlands er dus helemaal niet op vooruit gaat, dit hoop ik zoveel mogelijk te vermijden door af en toe in het Nederlands te schrijven en richting thuis te bellen in het Nederlands. Maar dus in het Nederlands zal het soms wat zoeken zijn voor de juiste zinsconstructies in elkaar te steken, net als in het Engels.

Ik ben hier net begonnen aan mijn tweede week, mijn tweede week van de 7. Er gebeurt hier elke dag wel iets interessants wat ik wil vertellen maar met dat ik maar maximum 2 keer per week internet heb voor en uurtje is het moeilijk om zo veel verschillende dingen in één post te steken zonder dat het helemaal onoverzichtelijk en moeilijk wordt om te lezen.  Bij deze ga ik proberen om meerdere berichten te maken met datums en deze dan op 1 dag te posten. Ik ga zien of mij dat lukt.

De voorbije 2 weken heb ik veel goede dagen gehad maar af en toe kruipt er nog steeds een slechte dag tussen… dagen zoals vandaag (15 nov.). Deze dagen horen erbij natuurlijk want dankzij deze dagen geniet ik des te meer van de goede dagen. Die nog steeds in de grote meerderheid zijn, wat vroeger (thuis) vaker omgekeerd was. Het is vandaag maar net boven de 20 graden en bewolkt met wat wind. Koud dus voor deze tijd van het jaar in deze omgeving en inderdaad waar ik thuis waarschijnlijk in short en tshirt rond zou lopen heb ik vandaag mijn langebroek en trui aan. Na hete dagen met over de 35 graden, wordt +20 graden koud. Dit doet ook veel met mijn humeur en welzijn.

Op slechte(re) dagen als vandaag mis ik thuis en iedereen daar. Ik heb nog steeds geen greintje spijt van mijn keuze om dit te doen maar toch, soms, zo nu en dan mis ik het wel om in de auto te springen en iets gek te doen met iemand of gewoon om mijn beste vriendin te kunnen bellen, zomaar, omdat ik er zin in heb. Dat laatste zou nu nog wel lukken natuurlijk maar dan moet ik weer denken aan het tijdsverschil (10uur terug voor mij) en aan het geld want dat kost ook weer meer om vanuit hier naar België te bellen. Skype kost niks natuurlijk maar als de enige momenten dat je internet hebt het 4-5 uur in de ochtend is daar aan de andere kant dan wordt dat ook weer een stuk moeilijker.
Het is  weer even geleden dat ik me zo voelde als ik me vandaag voel. Gek. Het gaat me zo niet vandaag, moe vooral. Noémie zei vandaag tegen me dat ik zo’n grote wallen heb, of alles wel oke is met mij. Moe, gewoon moe morgen is dat weer voorbij. Ik voelde het gisteren al aankomen eigenlijk, de buikpijn, vermoeidheid, hoofdpijn. Ik had het moeten zien aankomen. Maar wou er niet aan toegeven dus zit ik vandaag met een depri dagje. De eerste in Australië na twee weken dus dat valt echt nog wel reuze mee! Kan ik nog mee leven, no problem! Ik voel dat het morgen alweer beter gaat zijn. Of misschien deze avond al weer want tegen 4 uur ga ik wat met Fasolt werken wat altijd goed gaat en vaak beter en beter elke keer dus dat zal me wel beter doen voelen. Deze morgen heb ik Betina gereden maar dat ging weer niet goed. Ik snap dat paard niet, echt niet. Jan & Peter zijn altijd maar van “oh en ze is perfect en doet alles zo goed!” maar ik zie een ouder paard wat denkt dat ze alles kan en alles beter weet dan haar ruiter en dus vertikt te luisteren (ik probeer het dan zo interessant mogelijk te maken voor haar door vanalle figuren te rijden maar nee hoor, madam weet het altijd beter). In de winter gaat Peter altijd met haar op jacht met de honden maar eerlijk gezegd snap ik niet hoe ze dat voor mekaar brengen, dat paard schrikt van ALLES maar dus echt van alles en heeft alles gezien (wat goed is maar ze reageert en dan ook altijd op), ze draagt haar eigen hoofd niet waardoor ge dus met een constant gewicht van minstens 5 kilo aan u teugels (armen) moet werken en dan ook nog eens het feit dat je haar met 2 zwepen moet werken omdat ze anders niks doet.
Met 2 zwepen werken vinden ze hier het normaalste wat er betekend, want, je moet de achterhand toch ook doen laten werken?!, iets wat ik altijd heb geleerd door mijn benen te doen… maar de paarden hier (de ouderen dan) reageren al niet meer op u been.
Zo verschillend hoe mensen werken met hun paarden om uiteindelijk hetzelfde resultaat te willen bereiken want de paarden die ik hier rij worden nu wel gebruikt voor de jacht (sommige dan) maar zijn evengoed spring- en dressuur paarden. Jongere paarden worden verkocht als dressuur paarden vaak of all rounders. Maar dus andere training voor hetzelfde resultaat.

Allé hop, toch nog een lang bericht. Tja wat kan ik zeggen, veel te vertellen hé ;)

Update soon again, Lots of love
Xoxo Lizzie


No comments:

Post a Comment